Het jaar in de trein

Zo aan het eind van het jaar is het voor iedereen weer eens tijd een en ander te overdenken. Bij mij is dat in elk geval zo. Deze week had ik ook volop de tijd. Gezien het onmenselijk slechte weer lukt het de Nederlandse Spoorwegen niet om ook maar een trein waar ik in moest op tijd te laten rijden. Afwisselend tandenknarsend en tandenklapperend stond ik op koude perrons, in een overvolle stationshal of met een kopje koffie in de kiosk. Tijd voor reflectie dus.

Ik dacht eraan hoe de trein en zijn publiek een afspiegeling zijn van de maatschappij. De verruwing in de samenleving die tot uiting komt als mensen elkaar's gedrag niet tolereren. Je ziet het terug in de uiterst onbeschofte reacties als je in een stiltecoupe vraagt of iemand elders zijn alledaagse perikelen door de telefoon zou kunnen schreeuwen. Het niet denken aan anderen. Waarom als tiener die tegen de hele wereld is en respect wil opstaan voor die mevrouw van tachtig in een bomvolle trein? Na veel aansporen van een medepassagier en mij vonden ze een tussenoplossing: ze schoven heel dicht tegen elkaar aan zodat de mevrouw er nog net bij kon. En dan de vrijdagavonden als ik wel eens laat reis. Maar je ziet al reizend met de trein ook de mooie kanten van onze samenleving. Bijvoorbeeld die keer op een wat kille dag dat een meisje op Amsterdam Amstel flauwviel. Meteen stond een jong stel bij haar en regelde dat er hulp kwam. Een man deed meteen zijn mooie regenjas uit en legde die over het meisje heen. Of al die keren dat mensen met kinderwagen de helpende hand toegestoken wordt. Conducteurs die rustig de tijd nemen om mensen uit te leggen hoe ze het best ergens kunnen komen. Een vriendelijke lach van medepassagiers die je geregeld tegen komt. Eigenlijk zijn er veel meer mooie momenten dan vervelende in en om de trein. En zo is het in de samenleving ook. Laten we die mooie momenten maar eens wat meer koesteren, dacht ik terwijl ik op een koud perron stond. Maar inwendig mopperde ik toch op de NS.